این گونه زندگی کنیم:

شاداما دلسوز

ساده اما زیبا

مصمم درعین حال بی خیال

مهربان اما جدی

سبزامابی ریا

عاشق اماعاقل

گل من غصه نخور گریه سهم آدم هاست

تر و تازه بودن گل مال اشک شبنم هاست

ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمی شه

اونی  که  غصه  نداشته باشه آدم نمی شه

ما گوشه نشينان غم فاطمه ايم

محتاج عطا وكرم فاطمه ايم

گريك عمرچوشمع بسوزيم كم است

  دلسوخته ي عمركم فاطمه ايم

زندگی با همه وسعت خویش

مسلک ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست

اضطراب وهوس ودیدن و نادیدن نیست

زندگی خوردن وخوابیدن نیست

زندگی جنبش وجاری شدن است

زندگی کوشش و راهی شدن است

از تماشاگه آغاز حیات تا به جایی که خدا می داند

مي توان درسايه آموختن          گنج عشق جاودان اندوختن

 از پدرچون قالب جان يافتيم          از معلم جان روشن يافتيم

اي معلم چون كنم توصيف تو     چون خدامشكل كنم توصيف تو

اي توكشتي نجات روح ما          اي به طوفان جهالت روح ما

                                                استاد شهريار

به معیار دل ، شادمانی ،همان چهره ی بی نقاب اندوه است

دگرگوني ستمدیدگان را آزاد نمی کند تنها استثمارگران را عوض می کند.

 برنارد شاو

همه می‌خواهند بشریت را عوض کنند ، دریغا که هیچ کس در این

اندیشه نیست که خود را عوض کند. تولستوی

امید ، آهستگی و ملایمت زندگی را روشن و شیرین می کند ،

 خشم مایه رنج و بلاست

آرزو ریشۀ حیات ماست . اگرچه این ریشه حیات ما را به تدریج

می سوزاند . ولی همین ریشه مایۀ زندگی است . نیچه

برای ماندگاری ، رویایی جز پاکی روان نداشته باش .

 اُرد بزرگ

زیبایی ناپایدار و فضیلت جاودانه است . گوته

” از ديروز بياموز. براي امروز زندگي کن و اميد به فردا داشته باش” .

 آلبرت انيشتن

” براي اداره كردن خويش ، از سرت استفاده كن . براي اداره كردن

 ديگران ،از قلبت “ . دالايي لاما

” اشكهاي ديگران را مبدل به نگاههاي پر از شادي نمودن بهترين

خوشبختي هاست” . بودا

کارمندان نابکار،از دزدان و آشوبگران بیشتربه کشورآسیب می رسانند. 

 ارد بزرگ

گلم از خود رهيدن رابياموز

                                به سر منزل رسيدن را بياموز

مجال تنگ و راهي دور در پيش

                                        به پاهايت دويدن را بياموز

زمين بي عشق خاكي سرد و مرده ست

                                           به قلب خود تپيدن را بياموز

جهان جولانگهي همواره زيباست

                                      به چشمت خوب ديدن را بياموز

بياموز، آفريدندت توانا

                                                   توانا، آفريدن را بياموز

جهان طعم شراب كهنه دارد

                                              به لبهايت چشيدن را بياموز

تو اهل آسماني اي زميني

                                              به بال خود پريدن را بياموز

صدايت مي كنند از عالم عشق

                                           به گوش جان شنيدن را بياموز

نسيمي باش و از باد بهاري

                                               سحرگاهان وزيدن را بياموز

تو ابر رحمتي ، گاهي فرو ريز

                                              ز اشك خود چكيدن را بياموز

گذارت گر ز راهي پر گل افتاد

                                             به دست خود نچيدن را بياموز

به عاشق غمزه و غم ميفروشند

                                                 تو از اول خريدن را بياموز

سبك همواره بار زندگي نيست

                                             به دوش خود كشيدن را بياموز

كمانت مي كند اين بار سنگين

                                                  تو از اول خميدن را بياموز

جهان از هر دو دارد ، شادي و غم

                                                  شكيب داغ ديدن را بياموز

به دنيا دل سپردن نيست دشوار

                                                  ز دنيا دل بريدن را بياموز

نياسودن به دوران جواني

                                                  به پايان آرميدن را بياموز

به جولان در سخن اي دل مپرداز

                                              دمي در خود خزيدن را بياموز

                            مجتبي كاشاني

همه می پرسند:

چیست در زمزمه مبهم آب؟

چیست در همهمه دلکش برگ؟

چیست در بازی آن ابر سپید،

روی این آبی آرام بلند،

که ترا می برد این گونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

چیست درکوشش بی حاصل موج؟

چیست درخنده جام؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت بدان می نگری؟

نه به باد،

نه به آب ،

نه به برگ،

نه به این آبی آرام بلند،

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،

نه به این خلوت خاموش کبوترها،

من به این جمله نمی اندیشم!

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل یخ را با باد،

نفس پاک شقایق را در سینه کوه،

صحبت چلچله راباصبح،

نبض پاینده هستی را در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

همه را میشنوم، میبینم!

من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم!

ای سرا پا همه خوبی، تک و تنها به تو می اندیشم!

همه وقت،همه جا،

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!

تو بدان این را تنها تو بدان،

تو بیا! توبمان با من تنها تو بمان.

جای مهتاب به تاریکی مهتاب تو بتاب!

من فدای تو به جای همه گلها تو بخند!

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز،

تو بگیر!

تو ببند!

تو بخواه!

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ابر هوا را تو بخوان!

توبمان با من تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش!

من ، همین یک نفس از جرعه جانم باقیست!

آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش!.............

سهراب سپهري

            یکی از مقدمات اصلی نوروز ایرانیان "سفره هفت سین" است